غزل ۱۳۵ - پیش چشم مژگانی، کز سرشک شادابست

پیش چشم مژگانی، کز سرشک شادابست
سیل آب شمشیرست، موج تیغ بی آبست ۱

بخت بد نشد بیدار، ساده لوح پندارد
درد تلخکامی را، چاره در شکر خوابست ۲

باده هر گه آخر شد، اول سیه روزیست
شیشه تا که می دارد، خانه پر زمهتابست ۳

گر زخویش می گذری، هر چه هست می گذرد
پای چون زسر کردی، بحر عشق پایانیست ۴

گر نشان بسی باشد، نیست غیر یک مقصد
قبله جز یکی نبود، گر هزار محرابست ۵

حسن لاف استغنا، می زند ولی مشنو
بهر دامن گلچین، نوک خار قلابست ۶

دل اگر بود مخزن، نیست بهر سیم و زر
کعبه خانه است اما، نه برای اسبابست ۷

سایه افکند کس را، بخت چونکه پست افتد
خرمن ار ز ما باشد، برق کرم شب تابست ۸

آتش حوادث نیست، آفت سرای ما
زانکه اشک ریزان را، رخت خانه سیلابست ۹

می ربوده مستان را، گر کلیم هشیاری
بوسه ای تو هم بربا، تا که یار در خوابست ۱۰