غزل ۱۳۸ - نام ترا شنیدن، چون آرزوی جانست

نام ترا شنیدن، چون آرزوی جانست
بر لب مقام دارد، چون درد لب همانست ۱

یک مرغ فارغ البال، در این چمن ندیدم
در دام اگر نباشد، در بند آشیانست ۲

شوخ الف قدمن، هر گه کمان کشیدی
پنداشتم خدنگی، در خانه کمانست ۳

دل شد هزار پاره، نالد هزار دستان
این خود ز قصه عشق، آغاز داستانست ۴

در باغ آفرینش، ما بخت شعله داریم
از چارفصل ما را، قسمت همین خزانست ۵

از دست و پا زدن ها، کاری نمی گشاید
پا بر نیاید از گل، دستم بسر همانست ۶

آهی که بی سر شکست، از دل بلب نیاید
هر جا که باشد این گرد، همراه کاروانست ۷

گر در بلای غربت، آواره وطن را
چیزی به از وطن هست، مکتوب دوستانت ۸

غم را کلیم شادی، از بخت خفته ماست
پیوسته دزد خوشدل، از خواب پاسبانت ۹