غزل ۱۳۹ - نخل قد تو را چون، صورت نگار جان بست

نخل قد تو را چون، صورت نگار جان بست
گلدسته سرین را، زان رشته بر میان بست ۱

از بسکه شد بریده، پیوند راحت از ما
بر زخم ما بشمشیر، مرهم نمی توان بست ۲

جائیکه غنچه سنگست، بر آشیان بلبل
عاشق چسان تواند، خود را بگلرخان بست ۳

آب و گل وجودم از رعشه موج دارست
بی می نمی تواند، مغزم در استخوان بست ۴

هر بستگی که باشد موج می اش کلیدست
پیرمغان گشاید، هر در که آسمان بست ۵

گلشن خوش و هوا خوش، گفتی گر چه باید
باید نقاب گل را، بر روی باغبان بست ۶

تاب تلافی جور، نازک دلان ندارند
بر زخم لاله و گل، مرهم نمی توان بست ۷

از وضع ناگوار اهل جهان دلی پر
دارم کلیم و باید، از نیک و بد زبان بست ۸