غزل ۱۴۰ - منم که داغ بلا گلشنی بنام منست

منم که داغ بلا گلشنی بنام منست
گل شکفته من حلقه های دام منست ۱

چنان نمک که توان بست خون ناحق از آن
ملاحتی است که با سرو خوشخرام منست ۲

قلم نمی شکند، نامه ات نمی سوزد
زبان کلک تو بیزار چون زنام منست ۳

مرا بدام حوادث، زحرص دانه کشید
کدام دانه بغیر از گره بدام منست ۴

چنان بحوصله ممتازم از قدح نوشان
که درد ته خم افلاک وقف جام منست ۵

غرض زاشک فشانی گهر فروشی نیست
که گریه در غم او ورد صبح و شام منست ۶

چو نیست بهره ام از کام دل، همان گیرم
که هر چه صید مرادست جمله رام منست ۷

همیشه سلسله زلف تست در خاطر
که با کمال جنون ربط با کلام منست ۸

کدورت من از ابنای دهر نیست، کلیم
تمام کلفتم از بخت ناتمام منست ۹