غزل ۱۵۱ - براه عشق تو جز اشک و آه با من نیست

براه عشق تو جز اشک و آه با من نیست
از آن متاع چه بهتر که باب رهزن نیست ۱

زبس گداختم از غم چنان سبک شده ام
که خون ناحق من نیز بار گردن نیست ۲

بغیر دیده و دل کز غمت فروغ برند
دو خانه هرگز از یک چراغ روشن نیست ۳

درین چمن دل ما همچو غنچه پیکان
ز صد بهارش امید یکی شکفتن نیست ۴

برای قافله کعبه سبکباری
هزار بدرقه و راهبر چو رهزن نیست ۵

دلم که در کف عشقت ز موم نرم تر است
چو وقت پند شود کم ز سنگ و آهن نیست ۶

ببحر هستی غیر از حباب نتوان یافت
سری که منت تیغ تواش بگردن نیست ۷

کم از هنر نبود عیب چون بجا باشد
که تنگ چشمی عیب است و نقص سوزن نیست ۸

کلیم را سر همخانگی بشعله بود
وگرنه جائی بهتر ز کنج گلخن نیست ۹