غزل ۱۵۲ - این سطرهای چین که ز پیری بروی ماست

این سطرهای چین که ز پیری بروی ماست
هر یک جدا جدا خط معزولی قواست ۱

دل در جوانی از پی صد کام می دود
پیری که هست موسم آرام کم بهاست ۲

چشم دگر ز عینک گیرم بعاریت
اکنون که وقت بستن دیده ز ماسواست ۳

ضعفم بجا گذاشته از خرمن وجود
کاهی که در برابر صد کوه غم بجاست ۴

سامان ساز و برگ سراپا کجا بود
در کلبه ام که موجه سیلاب بوریاست ۵

کی می دهد رهم بر آن پادشاه حسن
این بخت دون که پست تر از همت گداست ۶

دستی که وانشد ز قناعت بنزد خلق
انگشت او بیمن به از شهپر هماست ۷

خون حیا بگردن اهل طلب بود
قتل گدا بقصد قصاص حیا رواست ۸

غم می خورم بجای غذا چون کنم کلیم
اینست آن غذا که نه محتاج اشتهاست ۹