غزل ۱۶۰ - در کلبه ما تا بکمر موج شرابست

در کلبه ما تا بکمر موج شرابست
تا ساغر تبخاله ما پر می نابست ۱

چشمت لب ما غمزدگان را ز فغان بست
خاموش نشینیم که بیمار بخوابست ۲

بیتابی پروانه بر او چه نماید
آن شعله که خورشید ازو در تب و تابست ۳

در گریه ندانم که چرا می روم از خود
بیهوشیم از چیست چو در ساغرم آبست ۴

یک گل بهواداری گلشن بکفم نیست
از تربیت باغ چه در دست سحابست ۵

ویرانه من پرتو خورشید ندیدست
هرچند که این خانه زبنیاد خرابست ۶

در سربسر ملک وی از گریه خلل نیست
تا ساقی ما پادشه عالم آبست ۷

امید درین ره بدل سوخته دارم
پرواز من از بال و پر مرغ کبابست ۸

می رنجم ازو، رنجش دیوانه ز طفلان
پروای که دارد گله ام در چه حسابست ۹

آن شعله که در جان کلیم آتش کین زد
بر بوالهوسان هر شررش قطره آبست ۱۰