غزل ۱۷۵ - مرا همیشه مربی چه طالع دون بود

مرا همیشه مربی چه طالع دون بود
ترقیم چه عجب گر چو شمع وارون بود ۱

همیشه اهل هنر را زمانه عریان داشت
فسانه ایست که خم جامه فلاطون بود ۲

پسند ماتمیان با هزار غم نشدیم
بجرم اینکه لباسم زگریه گلگون بود ۳

فلک ز عیب تهی کاسه ای مثل چون شد
زکاسه های کواکب همیشه پرخون بود ۴

مدام از آن نم باران که خاک آدم داشت
متاع خانه ما نزد سیل مرهون بود ۵

همیشه عقده خاطر رواج کارم داد
چه بستگی که پر و بال صید مضمون بود ۶

نشان شیفتگان دیار عشق یکیست
بچشم لیلی هر گردباد مجنون بود ۷

خوش آن گذشته که تاری گر از علائق داشت
بسان طنبور آنهم زخانه بیرون بود ۸

کلیم دل بقناعت نهاد و چاره نداشت
ز دخل خون جگر خون گریه افزون بود ۹