غزل ۱۷۶ - بوقت گرسنگی نفس دون گدائی کرد

بوقت گرسنگی نفس دون گدائی کرد
چو یافت یک لب نای دعوی خدائی کرد ۱

گره گشاد ز کارم که سخت تر بندد
جز این نبود فلک گر گره گشائی کرد ۲

شهید تیغ تو خون را حلال چون نکند
بمحشر از کفن سرخ خودنمائی کرد ۳

نکرد همرهی تن بسیر باغ و بهار
بخار راه تو پائیکه آشنائی کرد ۴

قدم براه تجرد چو آشنا گردد
زکفش آبله می بایدش جدائی کرد ۵

کسیکه دل بغم روزگار کرد گرو
گرفت جام جم و کاسه گدائی کرد ۶

طمع نتیجه حرمان دهد اگرچه کسی
ز آفتاب تمنای روشنائی کرد ۷

چو قدردان هنر نیست خوار نتوان بود
ضرور شد که هنرمند خودستائی کرد ۸

برهنه پائی دیوانگیست، می باید
سلوک راه طلب در شکسته پائی کرد ۹

زیاده رغبت آن ماه شد بخونریزی
کلیم خون سبیل مرا بهائی کرد ۱۰