غزل ۱۸۴ - عمرها رفت که قانون طرب تار ندید

عمرها رفت که قانون طرب تار ندید
دل بجز دیده تر ساغر سرشار ندید ۱

این جهان دار شفائیست که یک بیمارش
خدمتی غیر تغافل ز پرستار ندید ۲

هر که رفعت طلبد بهره نیابد از فیض
خار را سبز کسی بر سر دیوار ندید ۳

مرد آزاده گرش کار بسوگند افتاد
قسم او بسری بود که دستار ندید ۴

دست رد گر بشناسی سپر حادثه است
از بلا رست سپندی که خریدار ندید ۵

شیشه با آنکه سر حرف مکرر وا کرد
دوش در بزم ترا در سر گفتار ندید ۶

دفترم گر شکرستان سخن گشت چه سود
که بغیر از مگس نقطه هوادار ندید ۷

خضر توفیق که از تربیتم دست کشید
آن طبیبی است که پرهیز ز بیمار ندید ۸

دهر خود مجلس می نیست کلیم، از چه سبب
کس در او آگهی از کار خبردار ندید ۹