غزل ۱۸۵ - نشود اینکه ز دل اشک جگرگون نرود

نشود اینکه ز دل اشک جگرگون نرود
طفل آراسته از خانه برون چون نرود ۱

کام دل رم کند اما بطلب رام شود
راه اگر گم شود از بادیه بیرون نرود ۲

رخصت بادیه گردی ز کجا خواهد یافت
اشک ما گر بسر تربت مجنون نرود ۳

شب خیال تو چنان بر سر دل می آید
که کسی بر سر دشمن بشبیخون نرود ۴

ما بر آئینه دشمن نپسندیم غبار
آه ما صافدلان جانب گردون نرود ۵

گریه در اول عشقست نشان خامی
زخم ما تا نشود کهنه از او خون نرود ۶

آه سرگشته که در سینه ما می پیچد
گردبادیست که از خانه بهامون نرود ۷

رازدار آمده ای با همه بی پروائی
که سخن از دهن تنگ تو بیرون نرود ۸

می رود از سر مخمور برون فکر شراب
ولی از یاد کلیم آن لب میگون نرود ۹