غزل ۱۸۸ - به بی تکلفی آن عارفی که خو دارد

به بی تکلفی آن عارفی که خو دارد
نظر به بندد از آن گل که رنگ و بو دارد ۱

ببین بجذبه نسبت که خامه دو زبان
همیشه الفت با صفحه دورو دارد ۲

کسیکه بنده عشقست بی نشان نبود
ز موج گریه خود طوق در گلو دارد ۳

دلم ز تیغ تو چون شانه شد تمام انگشت
حساب حلقه آن زلف مو بمو دارد ۴

براه یک جهتی سالکی که روی نهد
نه بیند آینه را زانکه پشت و رو دارد ۵

قسم بذوق محبت که دشمنی فرضست
علاج سینه کن ار کینه ای عدو دارد ۶

ز روسفیدی میخوارگان دهد خبری
گلی که در چمن خرمی کدو دارد ۷

بمحفل غم و شادی بود عزیز چو شمع
جگر گدازی کز گریه آبرو دارد ۸

زبان هر مژه چشم نکته پردازش
کلیم با من صد قسم گفتگو دارد ۹