غزل ۱۸۹ - مطربی کو که بخورشید رخش ناز کند

مطربی کو که بخورشید رخش ناز کند
چون کند کرم دف از شعله آواز کند ۱

در تن نای چو جان از لب شیرین بدهد
سفر بیخودیم را بدمی ساز کند ۲

مرغ دل در قفس سینه بمیرد، به از آن
که ببال نفس سوخته پرواز کند ۳

یکدم از زخم اگر دور شود مژگانت
همچو سوفار باندازه دهن باز کند ۴

کام دل را که بخشم از برناکامان رفت
غلغل شیشه می کی بود آواز کند ۵

دل بیحوصله را بیخودی وصل نهشت
که دمی گوش بآن چشم سخن ساز کند ۶

خار بیداد گل ازبس دل بلبل خون کرد
عشقبازی بگل چنگل شهباز کند ۷

عقده چون کار من از خویش برون می آرد
شانه هرچند که زان زلف گره باز کند ۸

تا بداند که جفا در خور طاقت باید
یکنفس آینه خواهم که باو ناز کند ۹

مرد عشق تو کلیم است که از دست غمت
می خورد خون و خیال می شیراز کند ۱۰