غزل ۱۹۸ - چشم از جهان که بست که آن دیده ور نشد

چشم از جهان که بست که آن دیده ور نشد
قطع نظر که کرد که صاحبنظر نشد ۱

گرد از رخ گهر نتوان شست زاب او
رفع ملال خاطر ما از هنر نشد ۲

درمان روزگار چه دردیست جانگداز
کو صندلی که مایه صد دردسر نشد ۳

یکجا مرا ترقی طالع نگه نداشت
حالم کدام روز که از بد بتر نشد ۴

در حیرتم که تفرقه سازی روزگار
چون در پی جدائی شیر و شکر نشد ۵

در راه شوق خود قدم از سر نهاده ایم
ورنه کسی زعشق تو زیر و زبر نشد ۶

عمرم بسر شد و شب هجران بسر نرفت
آبم زسر گذشت و لب خشک تر نشد ۷

سرگشته هر که نیست بجائی نمی رسد
تا راه گم نگشت خضر راهبر نشد ۸

از کار خود فتاد زبان، سوده شد لبم
دیگر مگو کلیم، دعا کارگر نشد ۹