غزل ۲۰۱ - اسیر عشقم و هر کس مرا غلام کند

اسیر عشقم و هر کس مرا غلام کند
بگوش حلقه ام از حلقه های دام کند ۱

چه بخت بی اثرست این که جزو ناری من
دمیکه شعله کشد کار پخته خام کند ۲

چرا نگرید بلبل که بیوفائی دهر
امان نداد که گل خنده را تمام کند ۳

باسم و رسم چه مردانه پشت پا زده ام
نگین بدستم پهلو تهی ز نام کند ۴

هر آنکه سر ز گریبان چو نال برون کرد
بطاق ابروی شمشیر او سلام کند ۵

اگر جدا ز تو می را حلال می دانم
خدا بتیغ تو خون مرا حرام کند ۶

ندیده ایم بجز جان مانده بر لب خویش
مسافریکه در اول قدم مقام کند ۷

خوش آنکه نام تو موزون نهد بنسبت شعر
کلیم شاه جهان ترا غلام کند ۸