غزل ۲۰۰ - نه مرا خاطر غمگین نه دل شاد رسد

نه مرا خاطر غمگین نه دل شاد رسد
بمن آخر چه ازین عالم ایجاد رسد ۱

ای جرس تا بکی از ناله گلو پاره کنی
کس درین بادیه دیدیکه بفریاد رسد ۲

ایخوش آن صید که کس گر نرسد بر سر او
از پر تیر تواند که بصیاد رسد ۳

تیشه با سخت دلی می نهد انگشت بگوش
نتواند که بدرد دل فرهاد رسد ۴

بسکه از درددلم راه جهان مسدودست
شورش دجله نیارد که ببغداد رسد ۵

لذت کشته شدن شمع اگر دریابد
پر ز پروانه بگیرد بره باد رسد ۶

شانه از زلف تو خوش کامروا شد، ستم است
که دگر آب درین باغ بشمشاد رسد ۷

بعد مردن نشود نقد سخن از دگری
کاین نه مالیست که میراث باولاد رسد ۸

حیف باشد ره میخانه نمودن بکلیم
مپسندید که این ننگ بارشاد رسد ۹