غزل ۲۱۱ - ساقی از تاب می آن لحظه که در می گیرد

ساقی از تاب می آن لحظه که در می گیرد
عرق از عارض او رنگ شرر می گیرد ۱

می پذیرند بدان را بطفیل نیکان
رشته را پس ندهد آنکه گهر می گیرد ۲

صافدل ترک حق از بهره خوش آمد نکند
زشت رو آینه بیهوده بزر می گیرد ۳

هر دمی را اثری هست که از صحبت خلق
هر نفس آینه ام رنگ دگر می گیرد ۴

چشم بندد ز جهان تا بگشاید دل تنگ
مرغ دلگیر تو سر در ته پر می گیرد ۵

منم آن نخل برومند که دهقان قضا
می فروشد ثمرم را و تبر می گیرد ۶

اشک آگاه بود از دل شوریده کلیم
بیشتر طفل ز دیوانه خبر می گیرد ۷