غزل ۲۱۲ - رود آرام ز عمری که بهجران گذرد

رود آرام ز عمری که بهجران گذرد
کاروان در ره ناامن شتابان گذرد ۱

بر گرفتاری دل خنده زنان می گذرم
همچو دیوانه که از پیش دبستان گذرد ۲

بخت شاد است زویرانی ما در غم عشق
عید جغدست بمعموره چو طوفان گذرد ۳

قسمت این بود که چون موج بدریای وجود
هر کجا رو نهم احوال پریشان گذرد ۴

حسن بی پرده او بیشترم می سوزد
چون تهیدست که بر نعمت ارزان گذرد ۵

چشم بر راه خضر سالک عارف نبود
در پی راهزن افتد ز بیابان گذرد ۶

آگه از عیش جوانی نشدم در غم عشق
همچو آن عید که بر مردم زندان گذرد ۷

هر کجا مور قناعت پر همت واکرد
چه عجب گر ز سر ملک سلیمان گذرد ۸

دست و پا بیهده زد در غم عشق تو کلیم
به شنا کس نتواند که ز عمان گذرد ۹