غزل ۲۱۹ - بجز سکوت ز روشندلان نمی آید

بجز سکوت ز روشندلان نمی آید
زبان شعله بکار بیان نمی آید ۱

زسیل حادثه چشمم چنین که ترسیدست
ز دیده دیدن ریک روان نمی آید ۲

خدنگ آه شکار افکنست لیک چه سود
که از هزار یکی بر نشان نمی آید ۳

بزلف او نیم آگه زحال دل چکنم
خبر همیشه زهندوستان نمی آید ۴

سری که افسر شاهی قسم باو نخورد
بکار سجده آن آستان نمی آید ۵

جرس براه طلب غیر ازین نمی گوید
که هیچکار ز آه و فغان نمی آید ۶

از آن دیار که سود سفر خطر باشد
چو راه امن شود کاروان نمی آید ۷

ز مور لاف سلیمانی از چه برتابم
ز من فروتنی از آسمان نمی آید ۸

هلاک چشم ادا فهمیم که دریابد
هر آن سخن که ز دل بر زبان نمی آید ۹

ز غمزه اش مطلب رخصت نظاره کلیم
صلای سیر گل از باغبان نمی آید ۱۰