غزل ۲۲۵ - شیخ از مسواک دندان طمع را تیز کرد

شیخ از مسواک دندان طمع را تیز کرد
سبحه را هم بهر تخم شید دست آویز کرد ۱

اهل عالم طفل طبعانند و بیمار هوس
کی تواند طفل چون بیمار شد پرهیز کرد ۲

خونم از ذوق شهادت جنگ دارد با بدن
هر که تیری بر نشان زد شوق او را تیز کرد ۳

حیرتی دارم که گردون بدانایان بدست
او که نتواند میان نیک و بد تمییز کرد ۴

هر کجا زهریست باید ریخت در جام حیات
تا توان پیمانه یک عمر را لبریز کرد ۵

صوت بلبل جای فلفل گشت از مینا بلند
چون ز تاب باده ساقی چهره را گلریز کرد ۶

سربلندی هر کجا کمتر، سلامت بیشتر
باد نتواند ستم بر سبزه نوخیز کرد ۷

گر نبردی سیل اشکم می شدم فرسوده پا
گریه در راه طلب سعی مرا ناچیز کرد ۸

دیده را سامان یک شبنم کلیم اول نبود
این زمانش موج حسن یار طوفان خیز کرد ۹