هوش مصنوعی: این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند گل، بنفشه، خورشید و دریا برای بیان احساسات شاعر استفاده می‌کند. شاعر از عشق، غم، امید و دعا سخن می‌گوید و از تصاویر زیبا و استعاری برای انتقال مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی بهره می‌برد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عرفانی و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

غزل ۲۲۴ - چو تاب زلف دهی از بنفشه تاب رود

چو تاب زلف دهی از بنفشه تاب رود
زنی چو خنده گل از بس عرق در آب رود ۱

چنین که روی جهانی بسوی خود کردی
عجب که سایه ز دنبال آفتاب رود ۲

چه جای شادی، غم عار دارد از دل من
بناز جغد درین منزل خراب رود ۳

ز سوز آهم نم در نهاد دریا نیست
مگر سحاب بسرچشمه سراب رود ۴

دعای صحت تو هر زمان بجای نفس
بسوی لب ز دل گرم شیخ و شاب رود ۵

فرشته راه نیابد که بر زمین آید
بچرخ بسکه دعاهای مستجاب رود ۶

گلاب از گل خورشید می کشد عیسی
پی علاجت اگر حرفی از گلاب رود ۷

تو همچو لاله زتب گرم گشته ای و کلیم
چو شمع از تن زارش توان و تاب رود ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۶۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۲۳ - دل نه ازوست نه زما، یار چو بی نقاب شد
گوهر بعدی:غزل ۲۲۵ - شیخ از مسواک دندان طمع را تیز کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.