غزل ۲۳۲ - گر فلک هر چه بما کرده عطا می گیرد

گر فلک هر چه بما کرده عطا می گیرد
گوشه فقر و فنا را که ز ما می گیرد ۱

زان سعادت که بود لازم ویرانه فقر
خویش را جغد برابر بهما می گیرد ۲

جذبه حرص بطبعی که برد پنجه فرو
از گدا کاسه و از کور عصا می گیرد ۳

طرفه رسمی است که باشد ز همه واپس تر
هر که در کوی تو پیش از همه جا می گیرد ۴

گل ببازار چمن خرده خود را همه روز
بصبا می دهد و بوی ترا می گیرد ۵

چون سوی غنچه بیاد دهنت می نگرم
نمک لعل لبت چشم مرا می گیرد ۶

در غم آباد جهان طبع شرارم هوس است
که دلش زود ازین آب و هوا می گیرد ۷

طره در غارت جان هر مژه در دزدی دل
زین میان عاشق بیچاره کرا می گیرد ۸

بسکه آمیخته خاکستر دل با نفسم
از دم گرم من آئینه جلا می گیرد ۹

تیغ نازش بستم جان نستاند ز کلیم
زخم او جان زپیش روی نما می گیرد ۱۰