غزل ۲۳۳ - دود آهم رنگ از خورشید عالمتاب برد

دود آهم رنگ از خورشید عالمتاب برد
دست مژگان ترم سرپنجه پنجاب برد ۱

خواستم هر جا که زنجیر علایق بگسلم
سستی بختم گرو از رشته بیتاب برد ۲

دربدر نتوان بدنبال خریداران خرید
خوب شد کاسباب ما را یک قلم سیلاب برد ۳

دیده ام سرمایه ای اندوخت از سودای دل
هرقدر کاورد حیرت در عوض خوناب برد ۴

دیده خود را باخت تا دلخواه کار اشک ساخت
آخر از شادابی گوهر صدف را آب برد ۵

راه عشق آسایشی دارد که جان می پرورد
بر سر هر خار پای رهروان را خواب برد ۶

راه خرج ارباب دنیا بسکه بر خود بسته اند
باده نتواند غبار از خاطر احباب برد ۷

عدل و داد عشق را نازم که در اقلیم او
ابر تاوان می دهد گر خانه را سیلاب برد ۸

صحبت دوشین ما را دیده بر هم زد کلیم
آری آری ابر دایم رونق مهتاب برد ۹