غزل ۲۳۴ - دل که چندین آه از جان می کشد

دل که چندین آه از جان می کشد
نقش آن زلف پریشان می کشد ۱

دیده ام پست و بلند روزگار
دل بآن چاه زنخدان می کشد ۲

شیشه ناموس را خوش جذبه ایست
سنگ را از دست طفلان می کشد ۳

تا تواند بر سر من خاک بیخت
بخت دست از آب حیوان می کشد ۴

مور خط لعل لبت را خوش گرفت
خاتم از دست سلیمان می کشد ۵

تیغ بیداد تو هر جا شد علم
شعله هم سر در گریبان می کشد ۶

اشک رسوا کرد ما را ورنه دل
ناله را از سینه پنهان می کشد ۷

کاش بگذارد گریبان مرا
یار از دستم چو دامان می کشد ۸

مزرع امید دل آبی نخورد
انتظار تیرباران می کشد ۹

در کشاکش تا بکی باشم کلیم
دل بدرد و جان بدرمان می کشد ۱۰