غزل ۲۳۵ - چند در وصل تو دل حسرت دیدار کشد

چند در وصل تو دل حسرت دیدار کشد
در چمن ناله مرغان گرفتار کشد ۱

دل که غیر از دم آخر، نفس خوش نزند
در ته تیغ نشیند که ز پا خار کشد ۲

گرچه دست هوسم یک گل ازین باغ نچید
جذب پای طلبم خار ز دیوار کشد ۳

منم آن عاشق قانع که بکنج گلخن
شعله در بر بهوای قد دلدار کشد ۴

شمع بگداخت سراپا و شد از شرم خلاص
تا یکی خجلت از آن قامت و رخسار کشد ۵

هر سریرا که بود مغز خرد یک سر مو
تا بود داغ چرا منت دستار کشد ۶

هر که گوید که بروی تو بود گل مانند
روکشی بر رخ آئینه ز زنگار کشد ۷

آب در گوهرم از گرد کسادی شده گل
کی باین مهره گل طبع خریدار کشد ۸

همدم آورد طبیبش بسر از بسکه کلیم
یاد آن چشم کند ناله بیمار کشد ۹