غزل ۲۳۸ - چند نومید ز کوی تو دل زار آید

چند نومید ز کوی تو دل زار آید
چون تهیدست که از میکده هشیار آید ۱

خار پا در ره ادبار ز دامن روید
سر سودا زده در جیب بدیوار آید ۲

فقر اگر زخم زند مرهمش از عزلت نه
که تهیدست خوردن خون چو ببازار آید ۳

عشق تا قابل زخم ستمم می داند
تیغ از موج نفس بر دل افکار آید ۴

می کند نرگس بیمار تو غمخواری دل
همچو مستی که بپرسیدن بیمار آید ۵

کس ندیدیم که مردود رود از در عشق
آتش آن نیستکه از خار و خسش عار آید ۶

می توان یافت سرشگی که ز دل می خیزد
بی نشان نیست اگر طفل زگلزار آید ۷

شب آدینه بدریوزه میخانه شهر
شیخ پنهان رود و از ره بازار آید ۸

گر متاع سخن امروز کسادست کلیم
تازه کن طرز که در چشم خریدار آید ۹