غزل ۲۴۴ - بغیر از می کسی از عهده غم بر نمی آید

بغیر از می کسی از عهده غم بر نمی آید
زمان غصه بی ایام مستی سر نمی آید ۱

تغافل بر شراب از توبه هر کس زد پشیمان شد
باستغنا کسی با دختر رز بر نمی آید ۲

زمین دل اگر از آبحیوان پرورش یابد
گیاه عیش از آنجا بی نم می بر نمی آید ۳

مگر در سینه پردرد مهمانست پیکانش
که امشب پاره های دل بچشم تر نمی آید ۴

منم آن بیکس و بی آشنای کنج تنهائی
که غیر از پرتو مهر از درم کس در نمی آید ۵

فریب مهربانی می خورد از دشمنان لیکن
حدیث دوستیش از دوستان باور نمی آید ۶

کلیم ارنه بیاد نرگس مستانه اش نو شد
شراب از سرگرانی جانب ساغر نمی آید ۷