غزل ۲۴۵ - دل جز کجی ز زلف تو نامهربان ندید

دل جز کجی ز زلف تو نامهربان ندید
رو چشم بست و روی ترا در میان ندید ۱

هر چند خرمی جهان را سبب منم
مانند ابر هیچکسم شادمان ندید ۲

دامان من که قافله گاه سرشک بود
چیزی بغیر آتش ازین کاروان ندید ۳

آنکس که خودنمای بود مایه دار نیست
هرگز کسی گلی بسر باغبان ندید ۴

با آنکه بی نقاب تر از آفتاب بود
چون صبح از تبسم او کس نشان ندید ۵

کامی بغیر دانه بی آب اختران
صید اسیر در قفس آسمان ندید ۶

می کاهم از شکفتگی خویشتن مدام
شمعم که کس بهار مرا بیخوان ندید ۷

خامند سربسر همه ابنای روزگار
کس میوه رسیده درین بوستان ندید ۸

تا کی کلیم گریه کنی گاه دیدنش
کس ماه را همیشه در آب روان ندید ۹