غزل ۲۴۷ - خیال زلف تو بازم بدست سودا داد

خیال زلف تو بازم بدست سودا داد
چو سیل سلسله برپا، سرم بصحرا داد ۱

هرآنچه در حق ما گفت غم بجا آورد
بدیده قطره ای ار گفته بود دریا داد ۲

تمام چیده بتابوت آرزو بستم
درین چمن گل عیشی که گلبن ما داد ۳

هزار رنگ گل حیرتم بدامان است
ببین که گلشن طالع دگر چه گلها داد ۴

علاج طالع بیمار قفل آب و هواست
طبیب تجربه را هم بدین مداوا داد ۵

درون سینه زبس غم نداشت جای نشست
دلم به پهلوی خود ناوک ترا جا داد ۶

کلیم عشق بخود راه آرزو ندهد
گمان مبر که سرابش فریب دریا داد ۷