غزل ۲۵۳ - پایمزد عجز ما بیداد دست زور بود

پایمزد عجز ما بیداد دست زور بود
آنچه کرد اصلاح عیش تلخ بخت شور بود ۱

دوش از بزم نشاط ما نوائی برنخاست
تار گفتی بی تو موی کاسه طنبور بود ۲

با گرانان درنمی آید سبکروحست عشق
آشنائی آتش او پنبه منصور بود ۳

عمر کم بر جان گوارا کرد بار زندگی
روز کوته مایه آسایش مزدور بود ۴

در پناه بدنهادی می توان ایمن نشست
نیش دایم پاسبان خانه زنبور بود ۵

طاعت زاهد چو آه بوالهوس بالا نرفت
زانکه معراج امید او وصال حور بود ۶

رهنمایان زمان ما همه ره می زنند
زان میان گر راستی دیدم عصای کور بود ۷

کعبه سالک بود آنجا که از پا اوفتاد
گر قدم در ره نمی فرسود منزل دور بود ۸

دارم اقبالیکه با هر کس در افتادم کلیم
بخت سست افتاده تر از بستر رنجور بود ۹