هوش مصنوعی: این متن شعری است که به موضوعاتی مانند عشق، رنج، صبر، فقر، و دوستی می‌پردازد. شاعر از دردها و ناکامی‌های زندگی سخن می‌گوید و بر اهمیت حفظ آبرو و عزت نفس تأکید دارد. همچنین، اشاره‌هایی به مفاهیم عرفانی مانند عشق الهی و ارادت به پیران معنوی دارد.
رده سنی: 16+ متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از ابیات به سختی‌های زندگی و ناامیدی اشاره دارند که ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.

غزل ۲۵۴ - خوش آنکه کنج غم خود بگلستان ندهد

خوش آنکه کنج غم خود بگلستان ندهد
سرشک سرخ بصد باغ ارغوان ندهد ۱

کدام گنج که در کنج خاکساری نیست
رو از زمین بطلب هر چه آسمان ندهد ۲

زفیض باطنی پیر جام محرومست
کسیکه دست ارادت به میکشان ندهد ۳

من از جفای تو رسوا شدم که تیر ستم
نمی شود هدف خویش را نشان ندهد ۴

مجاوران چه خبر از مسافران دارند
خبر زحال دل گمشده زبان ندهد ۵

زراه پرخطر عشق هیچ نیست عجب
که جاده مار شود ره بکاروان ندهد ۶

بنای دوستی دهر سست شد چندان
که کاه پشت بدیوار این زمان ندهد ۷

زرنج گرسنگی چونکه تشنگی بهتر است
خوش آنکه آبرخ خویش را بنان ندهد ۸

کلیم بوسه چه خواهی باین تهیدستی
از آن حریف که دشنام رایگان ندهد ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۵۳ - پایمزد عجز ما بیداد دست زور بود
گوهر بعدی:غزل ۲۵۵ - ایدل چو راز دوست نخواهی سمر شود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.