غزل ۲۵۵ - ایدل چو راز دوست نخواهی سمر شود

ایدل چو راز دوست نخواهی سمر شود
نامش چنان مبر که زبان را خبر شود ۱

سر دارد الفتی بهوایت که چون حباب
با او سفر کند اگر از سر بدر شود ۲

جاهل برو ز مرشد بیمعرفت چه فیض
کوری کجا عصاکش کور دگر شود ۳

زنجیر زلف او دل دیوانه را شناخت
سودا مقررست که شب بیشتر شود ۴

منت کش از حمایت کس نیست عجز ما
تا نقش سینه هست که ما را سپر شود ۵

دود سپند بیهنری چون شود بلند
آتش زن ستاره اهل هنر شود ۶

بر اهل عقل فیض جنون کم ز باده نیست
باید کسی ز کار جهان بی خبر شود ۷

هر کس اگر بقدر هنر بهره یافتی
بایست آب بحر نصیب گهر شود ۸

از هیچیک ندارد امید اثر کلیم
گره آه شعله گردد و اشکش شرر شود ۹