غزل ۲۵۶ - گر سیل فتنه خیزد دل را چه مشکل افتد

گر سیل فتنه خیزد دل را چه مشکل افتد
جز اشک نیست ما را باری که بر گل افتد ۱

عاقل بکار دنیا بسیار لاابالیست
همسایه جنونست عقلی که کامل افتد ۲

سیلاب اشک مجنون تا دشتبان وادیست
کی گرد می تواند دنبال محمل افتد ۳

از لرز بیقراری عکس افتد از کنارش
آینه گر برویت روزی مقابل افتد ۴

یکدست تیغ و شهری سرگرم سرخ روئی
یک بخیه زخم شاید در دست صد دل افتد ۵

گر روزگار خواهی از تو حساب گیرد
آسان شمار بر خود کاریکه مشکل افتد ۶

دریادلان کریمند در آنچه خود نخواهند
تا خس بود کی از بحر گوهر بساحل افتد ۷

راه گریز را هم چالاکیئی ضرور است
چون می گریزد از کار طبعی که کاهل افتد ۸

کار کلیم باشد آنجا مگس پرانی
هر جا که دلربائی شیرین شمایل افتد ۹