غزل ۲۵۷ - زان چشم ندیدم که نگاهی بمن افتد

زان چشم ندیدم که نگاهی بمن افتد
بیمار عجب نیست اگر کم سخن افتد ۱

نزدیک بآسیب چنانم که پس از مرگ
از شمع مزار آتشم اندر کفن افتد ۲

دل رنگ ندارد زتو چون داغ ز لاله
داغست همان گر بتو هم پیرهن افتد ۳

حاشا که دل از توبه پشیمان شود اما
هر کس دم آبی خورد آتش بمن افتد ۴

ای جیب و کنار دگران را گل و با من
ناسازتر از خار که در پیرهن افتد ۵

یوسف چو ز آسیب محبت بچه افتد
یعقوب چه نالد که به بیت الحزن افتد ۶

غافل نشوی از نگه باز پسینش
بیمار غمت را چو زبان از سخن افتد ۷

در دل بدل حب وطن مهر غریبی است
خوش وقت کلیم ار به بهشت دکن افتد ۸