غزل ۲۶۳ - آن گرم خو بسوز دل ما رسیده بود

آن گرم خو بسوز دل ما رسیده بود
خوناب این کباب بر آتش چکیده بود ۱

در گلستان بیاد دهان تو غنچه را
امسال باغبان همه نشکفته چیده بود ۲

همچون چراغ روز براه تو سوختیم
لخت جگر که انجمن افروز دیده بود ۳

بیروی تو ز دیدن گل چشم حیرتم
افکارتر ز گوش نصیحت شنیده بود ۴

چون گوهرم بسوی وطن بازگشت نیست
این مرغ از آشیان به چه طالع بریده بود ۵

ایدل ز سخت گیری صیاد ما مپرس
آنرا که بست رشته بپا پا بریده بود ۶

می خواست جای خار دگر واکند کلیم
خار غم ترا اگر از پا کشیده بود ۷