غزل ۲۶۷ - گهی که بر لب او چشم اشکبار افتد

گهی که بر لب او چشم اشکبار افتد
دلم ز دیده نمکسود در کنار افتد ۱

ز جنگجوئی او ایمنم ز کینه دهر
نمی گذارد نوبت بروزگار افتد ۲

فلک بخشک نبسته است آنچنان کشتی
که اشک حسرت ما نیز آبدار افتد ۳

ز دوری تو بچشمم سیاه شد عالم
بسان آینه ای کان بزنگبار افتد ۴

نهشت دست جنون دامنی که بند شود
بخار زار علایق اگر گذار افتد ۵

بچشم مست تو خون را حلال باید کرد
که ترک عربده جوید چو در خمار افتد ۶

ترا ز صید دل ما چراست اینهمه عار
نه پادشاه گهی در پی شکار افتد ۷

بمن زیاده ازین چهره شعله خیز مکن
چه لازمست که آتش بگوشوار افتد ۸

زرشک روی تو گلشن چنان خورد بر هم
که آشیانه مرغان ز شاخسار افتد ۹

نجات غرقه بحر تعلق آسان نیست
مگر ز تخته تابوت بر کنار افتد ۱۰

کلیم عجز من و آن غرور یار همند
بسان گرد که دایم پی سوار افتد ۱۱