غزل ۲۷۲ - کسب کمال اهل جهان کسب زر بود

کسب کمال اهل جهان کسب زر بود
علامه آن بود که زرش بیشتر بود ۱

نیک و بد زمانه بود کاش مثل هم
خارش بسر رسد گلش ار تا کمر بود ۲

داد از نفس درازی این دل که همچو شمع
یک آه گرمش از سر شب تا سحر بود ۳

خون شد دلم چو لذت آوارگی شناخت
تا در لباس موج گهر در سفر بود ۴

ماه نوی که یکشبه باشد تمام عمر
در آسمان حسن هلال کمر بود ۵

آن ناوک و هدف که بعید وصال هم
هرگز نمی رسند دعا و اثر بود ۶

از هر مراد کامروا باد آنکه گفت
ترک مراد صندل هر دردسر بود ۷

نیرنگ بین که آفت سالک ز تشنگیست
در آن رهی که نقش قدم چشم تر بود ۸

یارب ز حال ما چه تواند بیان نمود
آن قاصدی که با تو زخود بیخبر بود ۹

از دوستان رسد همه آفت بدوستان
چشم گهر سفید ز آب گهر بود ۱۰

آورده ام به پیش ز آوارگی کلیم
راهی که خضرش از پی راه دگر بود ۱۱