غزل ۲۷۳ - نه رحم کرد که خون دل خراب نخورد

نه رحم کرد که خون دل خراب نخورد
غرور او ز سفال شکسته آب نخورد ۱

بقتل گاه وفا تا شهید او نشدم
دهان تیغ بخندید و تیر آب نخورد ۲

تن ضعیف مرا کم مبین که این رشته
بدست حادثه صد ره فتاد و تاب نخورد ۳

بروز باده مخور می کشی زچرخ آموز
که روز تا نگذشت از شفق شراب نخورد ۴

زچشم حیرت عاشق نهان توئی ورنه
کدام غنچه که بادیش بر نقاب نخورد ۵

کباب حسن توام قدر خط نکو دانم
ز سایه ذوق نکرد آنکه آفتاب نخورد ۶

زهیچ کوچه ای آن ترک لشکری نگذشت
که موج خون شهیدانش بر رکاب نخورد ۷

کلیم لطف ازو دیده ای که می خواهی
ز شعله شکوه مکن گر غم کباب نخورد ۸