غزل ۲۷۶ - بی باده دل ز سیر چمن وا نمی شود

بی باده دل ز سیر چمن وا نمی شود
گل جانشین سبزه مینا نمی شود ۱

آن دیده نیست رخنه ویرانه تن است
چشمی که محو آن قد رعنا نمی شود ۲

عاشق بنور عشق کند جلوه ظهور
بی آفتاب ذره هویدا نمی شود ۳

چسبیده اند مرده دلان بر نعیم دهر
صورت جدا به تیغ ز دیبا نمی شود ۴

پای طلب ز آبله پوشیده بهترست
پای برهنه بادیه پیما نمی شود ۵

ساحل ز پیش لطمه دریا کجا رود
روتافتن ز عشق تو از ما نمی شود ۶

خارا بشیشه، شعله بخاشاک صلح کرد
وان شوخ جنگجوی بماوا نمی شود ۷

عمرم تمام صرف غم روزگار شد
وضع جهان هنوز گوارا نمی شود ۸

فیضی اگر بکس رسد از اغنیا چرا
بی آب کس مسافر دریا نمی شود ۹

آواز آب غم ز دلم می برد کلیم
بی هایهای گریه دلم وا نمی شود ۱۰