غزل ۲۸۱ - بی ستمکش صبر و آرام از ستمگر می رود

بی ستمکش صبر و آرام از ستمگر می رود
می رود دریا زپی، ساحل چو پس تر می رود ۱

جوش سودا را علاج از دیده تر می کنم
آب می ریزند بر دیگی که از سر می رود ۲

نه همین خم را دل پر، زین حریفانست و بس
زین تنک ظرفان چه خون کز چشم ساغر می رود ۳

طالع دون از پی یک مطلب عالی نرفت
بخت ما دایم بصید مرغ بی پر می رود ۴

آنچنان خونین دلی دارم که چون سوزد زغم
خون زدودش جای اشک از چشم اختر می رود ۵

از دل من دیده ویران شد زدست انداز اشک
می رود آبادی از راهی که لشکر می رود ۶

ما و شمع از ترک سر آزاد از محنت نه ایم
آتش سودا بجا ماند اگر سر می رود ۷

طفل اشکم آنچنان عادت بدامن کرده است
کز کنارم راست تا دامان محشر می رود ۸

می رود بر آب اگر زاهد کلیم از آبله
در ره سودای او بر روی اخگر می رود ۹