غزل ۲۸۵ - دل فسرده نه دستی ز کار و بار کشید

دل فسرده نه دستی ز کار و بار کشید
که در ره تو تواند ز پای خار کشید ۱

بهوش خویش نیامد دل و دمید خطش
دواند ریشه جنونی که تا بهار کشید ۲

بچاره موج حوادث فتاده ام، چکنم
نمی توانم خود را بیک کنار کشید ۳

برای دیده، بیچاره ای دگر می خواست
اگر ز پای کسی روزگار خار کشید ۴

چه صیدها که بدام فریب می آرد
بدست خویش خدنگی که از شکار کشید ۵

کسی که سراناالحق نخواست فاش شود
درید پرده منصور را بدار کشید ۶

لبم بذوق خموشی زهم جدا نشود
نمی توانم خمیازه در خمار کشید ۷

بدور شهر وجود از غبار خاطر من
اگر مجال بود می توان حصار کشید ۸

کلیم گوشه چشمی ز یار می خواهد
که انتقام تواند ز روزگار کشید ۹