غزل ۲۹۳ - غبار کوی تو گر توتیای دیده شود

غبار کوی تو گر توتیای دیده شود
بهرچه چشم گشایم بهشت دیده شود ۱

بغیر من که ببزم وصال راهم نیست
کسی ندیده که پروانه پر بریده شود ۲

بسر مزن که تنت را چو شمع بگدازد
گلی که از چمن روزگار چیده شود ۳

خلاف گفته او تا عمل کنم باید
که پند ناصح پرگو گهی شنیده شود ۴

بصبر کوش که گر خار جور گردون را
زپا بر آری در دیده ات خلیده شود ۵

ز آه و ناله طمع بسته ام که رام شود
چنان شکاری کز دم زدن رمیده شود ۶

برای گردن جان کم زطوق لعنت نیست
زبار منت کس گر قدت خمیده شود ۷

زجوش خون شهیدان اگر در آن سر کوی
کسی بخاک نشیند بخون طپیده شود ۸

رسید هر که بحد کمال خواری دید
بلی بخاک فتد میوه چون رسیده شود ۹

کلیم پیر شدی وقت آن هنوز نشد
که طفل طبع زشیر هوس بریده شود ۱۰