غزل ۲۹۴ - ای که تو دلتنگی از گریه دلت وا می شود

ای که تو دلتنگی از گریه دلت وا می شود
تنگنای عشق زین خمخانه صحرا می شود ۱

هر کرا توفیق عیب خویش بینی داده اند
بعد مردن بر مزارش کور بینا می شود ۲

بسترم برداشت موج از استخوان پهلویم
می کنم بر بوریا گر تکیه خارا می شود ۳

از تنم نتوان کشیدن ناوک جور تو را
زانکه همچون استخوانم جزو اعضا می شود ۴

بستگی در کار هر کس هست بگشاید بصیر
یک کلیدست و هزاران قفل از آن وا می شود ۵

در بیابان هر کرا از تشنگی باشد خطر
نام چشمم گر بود صد چشمه پیدا می شود ۶

خرمن خورشید باید شعله حسن ترا
حیف از این آتش که برق هستی ما می شود ۷

سنگ طفلان گر چنین جزو بدن خواهد شدن
در صف خواری کشانم تن زخارا می شود ۸

چون صدف گر قطره ای زین بحر باشد قسمتم
از برایم عقده خاطر مهیا می شود ۹

در سواد زلف او تا دل وطن دارد کلیم
تیره شد چون روزگارم خاطرم وا می شود ۱۰