غزل ۲۹۵ - خط چون سپاه حسن ترا صف شکن شود

خط چون سپاه حسن ترا صف شکن شود
ریش تو مرهم دل پر داغ من شود ۱

ابرو بگوشه ای رود از ملک دلبری
چشمی که بود میکده بیت الحزن شود ۲

عادت بصیر عاشق رنجیده را مده
چون کهنه شد صبوری واسوختن شود ۳

در حیرتم ز شوق حریفان می پرست
چون صبر می کنند که صهبا کهن شود ۴

هنگام پای بوس تو خواهم که چون رکاب
از پای تا بسر همه اعضا دهن شود ۵

گرد دل آتشست زشوق، از بلا چه باک
فانوس را حصار خطر پیرهن شود ۶

بر کف نهاده حاصل کونین می رویم
در آن رهی که ریگ روان راهزن شود ۷

ما را چه اختیار بود جرم تیشه چیست
گر بت تراش گردد ور بت شکن شود ۸

از گریه های شوق ندارد بتن کلیم
خون آنقدر ذخیره که رنگین کفن شود ۹