غزل ۳۰۰ - چشم بدمست تو چون عربده بنیاد کند

چشم بدمست تو چون عربده بنیاد کند
بدلم هر مژه را خنجر جلاد کند ۱

رحم در عالم اگر هست اجل دارد و بس
کاین همه طایر روح از قفس آزاد کند ۲

خاک ارباب ریا را ز رواج باطل
روزگار آورد و سبحه زهاد کند ۳

صاحب حوصله دل سوختگان می باشند
کس ندیدست که شمعی گله از باد کند ۴

دختر رز که فلک داد بخونش فتوی
بیش ازین نیست گناهش که دلی شاد کند ۵

گر دل این مخزن کینه است که مردم دارند
هر که یکدل شکند کعبه ای آباد کند ۶

سوی شمع آن بت خود کام نبیند هرگز
که مباد از جگر سوختگان یاد کند ۷

دست مشاطه برخسار عروسان نکند
آنچه با چهره کس سیلی استاد کند ۸

پیش خواری زوطن دیده نباشد بیجا
دجله گر سعی بویرانی بغداد کند ۹

چه کند کاوش او با دل چون موم کلیم
مژه ات کاینه را شانه فولاد کند ۱۰