غزل ۳۱۳ - سالک نه ره بگم شده از جستجو برد

سالک نه ره بگم شده از جستجو برد
باید بخود فرو شود و پی باو برد ۱

تن پروری که راحت زخم ترا شناخت
بی آب لقمه ای نتواند فرو برد ۲

خونابه اش گلاب فشاند به پیرهن
زخم کسیکه از گل روی تو برد ۳

هر کس امین گنج قناعت نمی شود
این فیض خاص را دل بی آرزو برد ۴

صبرم چو آبروی عزیزان جور تو
جائی نرفته است که کس پی باو برد ۵

گلدسته ای زشعله به بندد بسان شمع
گر تحفه ای کسی بر آن تندخو برد ۶

جائیکه ترک چشم تو گردد بهانه جو
سر را بمزد ریختن آبرو برد ۷

از کوه غم به بند بخود لنگری کلیم
تا چند سیل اشک ترا کو بکو برد ۸