غزل ۳۱۴ - عیب را کی به پناه هنرم جا باشد

عیب را کی به پناه هنرم جا باشد
درد میخانه من بر سر مینا باشد ۱

چون کشی خنجر کین بخت نگین می خواهم
که ز زخم تو نشان بر همه اعضا باشد ۲

کرده ام شرط که پا را نکشم جانب شهر
سرم آنروز که در دامن صحرا باشد ۳

از همان بزم که جز من دگری راه نداشت
بایدم رفت که بهر دگران جا باشد ۴

اغنیا بهره ز اندوخته خود نبرند
که همین خشک لبی قسمت دریا باشد ۵

همچو رگ در قدم راهروان سبز شود
خار سیراب گر از آبله پا باشد ۶

ما که باشیم که کس جانب ما را گیرد
اینقدر بس که شکست از طرف ما ۷

ز آتش داغ گر افروخته دستم چه عجب
که کلیمم من و اینم ید بیضا باشد ۸