غزل ۳۲۰ - از جهان بخت بابرام گدا می خواهد

از جهان بخت بابرام گدا می خواهد
مشت خاکی که برای سر ما می خواهد ۱

دل ازین عمر سیه روز بتنگ آمده است
شمع کوتاهی شب را زخدا می خواهد ۲

سرم از افسر و از ظل هما بیزارست
موی ژولیده و سودای رسا می خواهد ۳

گرچه خار رهت از پای کشیدن حیفست
چکنم گر نکشم آبله جا می خواهد ۴

نبود صاحب همت که زاهل طمعست
تنگ چشمی که اجابت زدعا می خواهد ۵

این خسیسان که تو بینی بجهان در کارند
که خس و خار زسیلاب فنا می خواهد ۶

آنقدر می رود از راه برون مرشد شهر
که گر از هوش رود راهنما می خواهد ۷

زین تلون که فلک را بنهادست کلیم
نتوان یافت که رو کرده کرا می خواهد ۸