غزل ۳۲۱ - مرا مسوز که نازت ز کبریا افتد

مرا مسوز که نازت ز کبریا افتد
چو خس تمام شود شعله هم ز پا افتد ۱

غم زمانه ز ما بیدلان ندارد رنگ
بسان دزد که در خانه گدا افتد ۲

لباس فقر بزاری نصیب هر کس نیست
خوشا تنی که بر آن نقش بوریا افتد ۳

دلم ز همرهی اشک وانمی ماند
نه آتشی است که از کاروان جدا افتد ۴

تلافی ار نکند روزگار عقده گشاست
گره ز هر چه گشاید بکار ما افتد ۵

بغیر دیده که از گریه آب و تابش رفت
که دیده ز آب روان خانه از صفا افتد ۶

چو قرعه در بدنم استخوان شکسته شود
ز ضعف گر بسرم سایه هما افتد ۷

کشنده تر ز مرض منت طبیبان است
خوشست درد بشرطی که بیدوا افتد ۸

حریص چشم طمع دارد از کریم و لئیم
مگس بخوان شه و کاسه گدا افتد ۹

اگر حمایت فقرش کند سپرداری
نمی گذارد کاتش ببوریا افتد ۱۰

سیاه روزی ما رنگ بست خواهد شد
کلیم اگر بمن آن چشم سرمه سا افتد ۱۱