غزل ۳۲۸ - همه محروم و ازو دست کسی دور نبود

همه محروم و ازو دست کسی دور نبود
کس ندیدم که درین میکده مخمور نبود ۱

فقر و روشندلی آئینه رخسار همند
هیچ ویرانه ندیدم که پر نور نبود ۲

دلم از کاوش مژگان تو از سینه گریخت
جای آسایش در خانه زنبور نبود ۳

من درین میکده پیش قدحی بنشستم
که سرش بسته تر از کاسه طنبور نبود ۴

خط اگر سرکشد از خطه حسن تو مرنج
که بفرمان سلیمان هم این مور نبود ۵

شعله داغ برونم بدرون نور نداد
شمع تربت سبب روشنی کور نبود ۶

تا تبسم بدلم مشت نمک می پاشد
چشم داغم بره مرهم کافور نبود ۷

حال سوز دل ما یار ندانست کلیم
از سیه بختی در آتش ما نبور نبود ۸